Verkleinen Herinitialiseren Vergroten
Zoek naar:
Pers Literatuur English Contact
 logo
Vlaamse Ouderenraad Lokaal Actualiteit Info 60+ Beleid Ouderenweek Fotodatabank
Vlaamse Ouderenraad



Ontroerende brief van kleindochter aan oma met de ziekte van Alzheimer

Gepost op 25/09/2015


fotoDe Ierse Laura Byrne (20) heeft aan haar grootmoeder Julia Carmel Byrne die aan Alzheimer lijdt een emotionele brief opgedragen die ze op Facebook postte. Omdat Laura haast geen contact meer kan leggen met haar oma besloot ze haar gevoelens dan maar neer te schrijven in een tekst die ondertussen online wereldwijd al heel wat mensen heeft ontroerd. In haar brief spreekt Laura haar grootmoeder toe en geeft ze aan hoe moeilijk de voorbije tien jaar waren, waarin de toestand van haar oma achteruit ging en communiceren steeds moeilijker werd. Bovendien wil ze het bewustzijn rond de ziekte van Alzheimer groter maken.

Een vertaling van de brief lees je hier:
"Mijn oma wordt vandaag 80 jaar. Dat weet ze niet, want ze heeft Alzheimer.
Sinds ze 72 jaar is, herkent ze ons niet meer. Sinds ze 76 jaar is, kan ze niet meer met ons praten. Sinds ze 77 jaar is, kan ze niet meer zelf eten en sinds ze 78 jaar is, kan ze niet meer lopen. Ze is vergeten hoe ze al die dingen moet doen.
Ze is geboren in 1935 en heeft een zwaar leven gehad. Ze voedde zes kinderen op in het slechte deel van Dublin ťn had daarnaast haar eigen bedrijf. Maar ondanks alles was er niemand positiever en optimistischer dan zij.
Ze zorgde voor ons toen we klein waren. Ze zorgde voor ons toen we ziek waren. Ze zorgde voor ons als onze ouders ziek waren. Ze leerde me hoe ik mijn veters moest strikken. Helaas gaat Alzheimer niet alleen over het vergeten van iemands naam, het door de war halen van kleinkinderen of het vergeten van je eigen leeftijd. Het is veel meer dan dat, zoals we de afgelopen elf jaar hebben gemerkt.
Haar man stierf zes jaar geleden. Door haar ziekte kon ze niet eens naar de begrafenis. We vertelden haar dat hij overleden was. Ze begreep het niet. Ze kende zijn naam niet meer en wist niet meer wie hij was. Na 50 jaar huwelijk. Ze begreep ons niet meer als we spraken, waarover dan ook.
Mijn hart breekt als haar zoon haar omhelst, terwijl aan haar gezicht te zien is dat ze er niet van bewust is. Ze weet niet meer hoe ze een knuffel terug moet geven. Ze kan geen 'hallo' meer zeggen. De man die naast haar zit, is nu een vreemdeling voor haar en niet meer haar kind.
Ik kan me niet voorstellen hoe het is als je je gevoelens en gedachten niet kunt uiten. Als je ziek bent, wie weet dat dan? Hoe lang duurt het voordat iemand dat beseft? Ik ben haar kleindochter maar dat weet ze niet. Niet meer actief en vol leven, mijn oma is gebonden aan een rolstoel en soms aan een bed met spijlen. Ze heeft niet meer de kracht om haar eigen hoofd overeind te houden en staart elke dag naar de grond of het plafond.

AlzheimerpatiŽnten maken vaak een agressieve fase door. Dat was bij mijn oma niet anders.
Toen ik eens langskwam, werd ik begroet met geschreeuw terwijl ze bevend in haar bed lag. Ze duwde me weg en schold me uit. Ik was afgewezen. Ik was 16 jaar. Ik verliet de kamer met betraande ogen en een rood gezicht. Ik ben haar kleindochter, maar dat weet ze niet. Ik nam buiten de kamer even de tijd om op adem te komen en mezelf bij elkaar te rapen. Toen ging ik terug naar haar bed, kuste ik haar op haar wang, aaide ik haar haren en hield ik haar hand vast. Deze keer groette ze me met een klein lachje, dat van ver kwam. Het was alsof ik een ander persoon was dan degene die een paar minuten eerder in de kamer was. Want voor haar was ik dat ook.
De afgelopen jaren is ze veel rustiger geworden. Maar met de tijd komt ook snelle achteruitgang. Als we langsgaan, mogen we blij zijn als ze een keer oogcontact maakt en al helemaal als ze eens lacht. Er zijn goede dagen, waarop ze ons af en toe een paar seconden aankijkt. Dan glimlacht ze en soms krijgen we haar zelfs aan het giechelen. Dat zijn de fantastische dagen, de dagen die de andere dagen de moeite waard maken.

Dan zijn er de minder goede dagen. Dagen waarop ze een uur lang niet naar ons kijkt en niet reageert. Het is alsof je onzichtbaar bent. Ik zing graag en ik denk dat ik dat van oma heb. Al zolang als ik me kan herinneren, zingt ze. In kerkkoren, thuis; ze had een prachtige stem. Ik heb mooie herinneringen aan de keren dat ze me in slaap zong. Dus soms, als ik bij haar zit, zing ik voor haar. Niet te hard om haar niet te laten schrikken, maar zachtjes.
Om de een of andere reden kijkt ze me dan soms aan. Ze kijkt op, kijkt waar het geluid vandaan komt en als ze me ziet, kijkt ze me aan. Andere keren gebeurt er niks als ik zing. Dan zing ik voor een lege kamer, zo voelt het. Mijn stem kaatst terug tegen me aan vanaf de muren, een gruwelijke echo. Maar het is het waard om de keren dat ze me wel hoort. Ze herkent ons niet en we moeten elke keer ons best doen om een reactie te krijgen als we langsgaan.

Maar het is niet haar schuld. Ze weet niet wat ze doet of wat er om haar heen gebeurt. Elke dag probeer ik me haar te herinneren zoals ze vroeger was. Ik wil niet dat Alzheimer zijn stempel op haar drukt.
Ze is een mens apart van de ziekte, ook nu we die persoon niet meer zien. Het is een verschrikkelijke ziekte, ik zou willen dat ze te genezen was en ik blijf op een oplossing hopen totdat die is gevonden.
Ik voel mee met iedere familie die dit moet doormaken. Het is slopend om te zien dat iemand die voor mij zorgde toen ik kwetsbaar was nu zelf zo kwetsbaar is. Deze ziekte is niet te stoppen. Ze kan niet worden vertraagd. De ziekte heeft te veel controle over haar.

Als iemand overlijdt, rouwen we. Het is een verlies. Wat doe je als je iemand verliest die er lichamelijk nog wel is, maar er verder eigenlijk niet meer is?

Vandaag is haar verjaardag. Maar dat weet ze niet.
Ik ben haar kleindochter. Maar dat weet ze niet."


Ga terug naar de startpagina
Vlaamse Ouderenraad vzw - Broekstraat 49-53 - 1000 Brussel